پروژه SUN یکی از اولین تلاش ها برای شناخت خطرات نانومواد در طول چرخه عمر این مواد از جمله مرحله  تولید، استفاده و بازیافت می باشد.

استفاده از نانومواد تجاری ارزشمند ثابت می کند که این صنعت هم در حال جذب سرمایه و هم خطرزاست.  نانومواد در شرایط خاص می توانند خطرات زیست محیطی و سلامتی به همراه داشته باشند و همین عدم اطمینان و دانش ناکافی می تواند نوآوری و رشد اقتصادی این صنعت را محدود کند.

چگونه این خطرات را ارزیابی کنیم و اقدامات پیشگیرانه مناسب انجام دهیم؟

پیاسخ این پرسش در نتایج "پروژه نانوتکنولوژی پایدار" (SUN) وجود دارد که توانسته است ۱۳ میلیون یورو حمایت مالی از کمیسیون اروپا دریافت کند. بیش از ۱۰۰ محقق از ۲۵ موسسه تحقیقاتی مختلف و افراد شاغل در صنعت از ۱۲ کشور مختلف تحت مدیریت پروفسور آنتونی ماکرومینی از دانشگاه Cá Foscari ونیز، برای درک خطرات نانومواد از مراحل اولیه تولید تا مراحل پایانی و بازیافت، به همکاری پرداخته اند.

پس از ۳ سال تحقیق در آزمایشگاه ها و ارتباط با صنعت، دانشمندان یک پلت فرم آنلاین ارائه دادند که به افراد فعال در بخش تولید، کنترل و نظارت مؤسسه ها کمک می کند بتوانند خطرات ممکن برای افراد بخش تولید، مصرف کنندگان و همچنین محیط زیست را پیش بینی کنند.

هدف این پلت فرم، درک میزان پایداری این خطرات به خصوص نانومواد قدیمی تر و همچنین ارائه اقدامات پیشگیرانه مناسب است. همچنین با کمک این ابزار می توان هزینه های کاهش خطر را با منافع حاصل از این محصولات مقایسه و تأثیرات زیست محیطی احتمالی را بررسی کرد.

به بیان دانیل هریستوزوف، محقق اصلی پروژه در زمینه علوم زیست محیطی و آمار در دانشگاه Cá Foscari، بخش عمده ای از کارهایی که در زمینه توسعه روش های سنجش و ارائه ابزارهای ارزیابی و مدیریت خطرات ناشی از نانومواد انجام شده است، نه تنها باعث تولید اطلاعات علمی جدید در مورد خطرات بالقوه نانومواد مختلف شده است، بلکه منجر به کشف موارد کلیدی در مورد تعاملات بین نانومواد و سیستم های زیستی و زیست محیطی، نحوه انتشار نانومواد و همچنین تأثیرات منفی این مواد شده است. این نتایج که در بیش از ۱۴۰ مقاله تحقیقاتی ارائه شده توسط صنایع و قانون گذاران مورد استفاده قرار گرفته است و تأثیر زیادی در توسعه فن­آوری های ایمن تر و کنترل ریسک ناشی از این مواد خواهد داشت.

نتایج پروژه SUN به صورت راهنمایی با عنوان " ایمن ترین محصولات و فرآیندهای ایجاد شده" در وب سایت این پروژه ارائه شده است.

دانشمندان تلاش خود را بر روی مواد خاصی متمرکز کرده اند تا چرخه حیات محصولات را تجزیه و تحلیل کنند.

دو مورد اصلی از این مواد عبارتند از :

نانونقره که در منسوجات و نانولوله های کربنی چند لایه استفاده می شود و به عنوان پوشش قطعات زیر آب و در خودروسازی کاربرد دارد. علاوه بر این، مواد کمتر شناخته شده ای که از اهمیت زیادی برخوردارند مانند رنگدانه های خودرو و مواد ضدکلوخه سیلیکایی که در صنایع غذایی کاربرد دارد نیز در دست بررسی است.

این پروژه نانومواد جدید با ارزش تجاری بالا از جمله دی اکسید تیتانیوم که به عنوان فیلتر تصفیه هوا توسط شرکت بزرگ سرامیک سازی colorabbia استفاده می شود را نیز شامل می شود. علاوه بر این، مواد پوشش دهنده سطوح مسی و چوب اشباع و همچنین پوشش های کاربید تنگستن برای کارخانه های کاغذسازی نیز توسط پروژه SUN بررسی شده است و تحت نظارت این پروژه به بازار عرضه می شود.